១. ព្យញ្ជនៈ “គ”
“គ” ជាព្យញ្ជនៈទី៣ នៃព្យញ្ជនៈទាំង៣៣តួ ក្នុងវគ្គទី១
+នៅក្នុងវចនានុក្រមខ្មែររបស់សម្តេចសង្ឃរាជ ជួន ណាត (ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត្យ) បានពន្យល់ពាក្យ “គន្ធ” ដូចខាងក្រោម៖
-ពាក្យ “គន្ធ” (គន-ធ) (ន.) (សំ. បា.) ក្លិន, គ្រឿងក្រអូប (សម្រាប់ប្រើតែក្នុងកាព្យ)។ បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដ៏ទៃ អ. ថ. គ័ន-ធៈដូចជា គន្ធជាត (គ័ន-ធៈ-ជាតិ) ក្លិន, គ្រឿងក្រអូប។ គន្ធពាណិជ ឬ គន្ធវាណិជ (គ័ន-ធៈ-ជាតិ, -វានិច) អ្នកលក់គ្រឿងក្រអូប, អ្នកលក់ទឹកក្រអូប ឬ ប្រេងក្រអូបផ្សេងៗ។ គន្ធពិដោរ (គ័ន-ធៈ- ឬ គន់-ធៈ-) ក្លិនក្រអូបល្អ, ក្លិនក្រអូបឈ្ងប់, ក្រអូបល្វេងល្វើយ, (ម. ព. ពិដោរ ផង)។ គន្ធរស (គ័ន-ធៈ-រស់) ទឹកក្រអូប, ទឹកអប់។ល។
ក្រុមការងារយើងខ្ញុំ សូមមេត្តាអធ្យាស្រ័យ ចំពោះរាល់កំហុសឆ្គងដែលកើតមាន ទាំងអត្ថន័យ អក្ខរាវិរុទ្ធ និងកង្វះខាតព័ត៌មានលម្អិតផ្សេងៗ… ហើយក៏សូមទទួលយកនូវមតិរិះគន់ ឬយោបល់កែតម្រូវផ្សេងៗរបស់លោកអ្នក ដោយក្តីគោរព និងរាប់អានបំផុត។
សូមអរគុណ!!!
ដកស្រង់ដោយ ៖ ទន្សាយ (ភ្នំ)
